Poszukiwanie wykonawcy prac remontowych

Parafia Rzymskokatolicka pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Przemkowie poszukuje wykonawcy do wykonania prac remontowych na elewacji wieży zabytkowego kościoła pw. Św. Marcina w Wysokiej, gmina Przemków.

Zamówienie jest finansowane z Rządowego Programu Odbudowy Zabytków.

Szczegółowy opis przedmiotu zamówienia oraz warunki zamówienia zawarte są w Zapytaniu Ofertowym dostępne pod linkiem: https://drive.google.com/drive/folders/1aTKs3tteFwQNlSj2mYjqBE_UOZpl-laW?usp=sharing

Termin realizacji: 15.11.2024 r.

Termin składania ofert upływa dnia 22.08.2024 r. o godz. 10:00.

Sposób składania ofert:

  • osobiście w Urzędzie Miejskim w Przemkowie, ul. Plac Wolności 25, w pokoju 34,
  • za pośrednictwem poczty tradycyjnej na adres: Urząd Miejski w Przemkowie, ul. Plac Wolności 25, 59-170 Przemków

APEL PRZEWODNICZĄCEGO KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI O MODLITWĘ W INTENCJI OCHRONY ŻYCIA OSÓB NIENARODZONYCH

Życie jest darem Bożym i jako takie jest niezbywalnym prawem każdego człowieka, dlatego trzeba je chronić i wspierać na każdym etapie jego rozwoju. Szacunek wobec życia, które należy do najważniejszych wartości, jest jedną z podstawowych powinności każdego człowieka. Miliony osób na całym świecie podejmują nieustannie starania, aby chronić życie ludzkie, zwłaszcza to najbardziej bezbronne, poczęte i jeszcze nienarodzone oraz ukazywać wszystkim jego piękno i wartość. Również w naszej ojczyźnie podejmowane są liczne inicjatywy w jego obronie, jak choćby zaplanowany na najbliższą niedzielę Narodowy Marsz Życia. Będzie on manifestacją szacunku wobec życia poczętego, przyjęcia tego życia w miłości oraz wyrazem uznania wobec trudu rodzicielstwa, zapewniającego dzieciom możliwość wzrostu i rozwoju. W nawiązaniu do opublikowanego wczoraj Stanowiska ws. poszanowania życia ludzkiego w fazie prenatalnej i w związku z toczącą się debatą nad polskim ustawodawstwem, ograniczającym prawo do życia dzieciom nienarodzonym, zachęcam gorąco, aby najbliższą niedzielę uczynić dniem szczególnej modlitwy w obronie życia poczętego. Proszę, aby we wszystkich kościołach w Polsce, na każdej Mszy Świętej, modlić się w tej intencji. Ufam, że starania milionów ludzi dobrej woli zaowocują jeszcze większą ochroną życia osób nienarodzonych.

Gdańsk, 12 kwietnia 2024 roku

✠ Tadeusz Wojda SAC Arcybiskup Metropolita Gdański Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

900 -lecie Diecezji Lubuskiej

Serdecznie zapraszamy 11 maja 2024 roku (sobota) do Ośna Lubuskiego na obchody 900-lecia Diecezji Lubuskiej, które są nie tylko uroczystościami diecezjalnymi, ale mają charakter ogólnopolski, budujący naszą tożsamość eklezjalną i państwową o silnej wymowie historycznej i edukacyjnej. Powołana diecezja obejmowała swym zasięgiem tereny na północ od Warty, środkowe Nadodrze oraz tereny w dorzeczu Sprewy i Haweli po obu stronach Odry. Świętowanie 900-tej rocznicy powstania na tych ziemiach polskiej diecezji przypomina o chrześcijańskiej tożsamości i korzeniach tworzenia się naszej państwowości, która była i jest związana z chrześcijaństwem.

Biskupstwo lubuskie założone zostało przez Bolesława Krzywoustego oraz legata papieskiego Idziego w roku 1124. Pierwsze źródłowe określenie biskupstwa lubuskiego (episcopatus Lubus) pochodzi z bulli wystawionej przez papieża Innocentego II z 1133 roku. Przez cały okres swojego istnienia, czyli do II połowy XVI wieku, było częścią polskiej prowincji kościelnej z metropolitą w Gnieźnie.

Program Obchodów 11.05.2024 r.

W kościele pw. Św. Jakuba Ap.:

9.30 – wykład historyczny „900.rocznica powstania biskupstwa lubuskiego” dr Marek Golemski

10.00 – koncert okolicznościowy „Monodia Caelestis” pod kierownictwem Susi Ferfolgia, prof. UPJPII w Krakowie

11.00 – Msza św. Dziękczynna za dar istnienia biskupstwa lubuskiego – przewodniczy abp Wojciech Polak, Prymas Polski

Na placu miejskim „przy fontannie”:

12.30 – „Jarmark Lubuski”: rozpoczęty wystrzałem armatnim i podniesieniem barw narodowych i odśpiewaniem hymnu i „Bogurodzicy”, moderacja zespół „Viatores” i Chorągiew Ziemi Międzyrzeckiej, w trakcie prezentacja lokalnych grup i zespołów muzyczno- wokalnych (Ośno, Sulęcin, Witnica i in.), pokazy sokolnictwa, warsztaty rzemiosł (średniowiecznych) i degustacja „średniowiecznego” jadła, pokaz kowalstwa, pokazy walk rycerskich (Grupy Rekonstrukcyjne), wieczorny pokaz ogni, zakończenie koncertem religijnym (w formule Siewcy Lednicy). Oprócz tego zamki dmuchane dla dzieci, tor gokartowy, mobilne punkty żywnościowe (m.in. Koła Gospodyń Wiejskich), smażalnia i inne atrakcje – niespodzianki.

Wydarzenia towarzyszące:

– koncert uwielbieniowy: 20.04.2024 r. godz. 18.00 – Kościół pw. św. Jakuba Ap.

– koncert w ramach „Convallaria 2024” z premierowym wykonaniem „Missa super terminos”: 12.05.2024 r. godz. 19.00 – Kościół pw. św. Jakuba Ap.

Komitet Organizacyjny ds. Obchodów

900-lecia Utworzenia Diecezji Lubuskiej

ul. Różana 6

69-220 Ośno Lubuskie

www.diecezjalubuska.pl

Ks. Piotr Grabowski, Koordynator Komitetu Organizacyjnego, Proboszcz Parafii w Ośnie Lubuskim

Niedziela Miłosierdzia Bożego – Święto Caritas

Słowa wdzięczności  kierujemy dzisiaj szczególnie

do Wolontariuszy Parafialnego Zespołu Caritas – w dniu ich święta . 

Z wielkim szacunkiem i podziwem pochylamy się nad ich posługą wobec biednych  i potrzebujących, życząc im sił do pełnienia nadal czynów miłosierdzia i wypraszając dla nich potrzebne łaski od Boga        i błogosławieństwo dla nich i dla ich bliskich.

Składam serdeczne podziękowania za przygotowania do świąt i za uczestnictwo w Triduum Paschalnym: Służbie Liturgicznej i P. Szafarzowi , Scholi, wszystkim włączającym się czynnie w liturgię Wielkiego Tygodnia, p. Organiście i Kościelnemu, sprzątającym kościół i pomagającym w dekoracji świątyni , Strażakom za czuwanie przy Grobie Jezusa, przygotowującym procesję rezurekcyjną Dziękuję Ks. Piotrowi za nieocenioną pomoc i współpracę oraz Wam wszystkim za obecność, wspólną modlitwę , za trwanie na adoracji i za wszelkie dobre słowa życzeń , które otrzymaliśmy . Na każdą Waszą życzliwość odpowiadamy naszą kapłańską posługą i modlitwą za Was. Ks. Jacek Makowiecki – Proboszcz

Z okazji dzisiejszego świętowania chcemy wszystkim naszym Parafianom a także Gościom złożyć serdeczne życzenia: W tym czasie zadumy nad paschalnym wymiarem naszego życia , życzymy, by serca Wasze wypełniła nadzieja oraz pewność zwycięstwa dobra nad złem, które są darem Zmartwychwstałego Jezusa, a na ścieżkach codzienności, mocą Jezusa, niech zwycięża miłość, która ma oblicze miłosierdzia. Radosnego przeżycia czasu świątecznego Wasi duszpasterze.

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO NA XXXII ŚWIATOWY DZIEŃ CHOREGO

„Nie jest dobrze, by człowiek był sam”. Leczyć chorego poprzez leczenie relacji

„Nie jest dobrze, by człowiek był sam” (Rdz 2, 18). Od początku Bóg, który jest miłością, stworzył człowieka dla komunii, wpisując w jego istotę wymiar relacji. W ten sposób nasze życie, ukształtowane na obraz Trójcy Świętej, jest powołane do pełnego realizowania się w dynamizmie relacji, przyjaźni i wzajemnej miłości. Jesteśmy stworzeni, by przebywać razem, a nie samotnie. I właśnie dlatego, że ów projekt komunii jest tak głęboko wpisany w ludzkie serce, doświadczenie opuszczenia i samotności przeraża nas i okazuje się dla nas bolesne, a nawet nieludzkie. Staje się ono jeszcze bardziej dotkliwe w czasie słabości, niepewności i poczucia braku bezpieczeństwa, często spowodowanych wystąpieniem jakiejś poważnej choroby.

Myślę na przykład o tych, którzy byli przerażająco samotni podczas pandemii Covid-19: pacjentach, którzy nie mogli przyjmować odwiedzających, ale także pielęgniarkach, lekarzach oraz o personelu pomocniczym, wszystkich przeciążonych pracą i odizolowanych na oddziałach zamkniętych. I oczywiście nie zapominajmy o tych, którzy musieli samotnie stawić czoła godzinie śmierci, wprawdzie pod opieką personelu medycznego, ale z dala od swoich rodzin.

Jednocześnie, ze smutkiem dzielę cierpienie i samotność tych, którzy z powodu wojny i jej tragicznych następstw, znajdują i się bez wsparcia i pomocy: wojna jest najstraszniejszą z chorób społecznych, a osoby najsłabsze płacą za nią najwyższą cenę.

Trzeba jednak podkreślić, że nawet w krajach, które cieszą się pokojem i większymi zasobami, czas starości i choroby jest często przeżywany w samotności, a niekiedy wręcz w opuszczeniu. Ta smutna sytuacja jest przede wszystkim konsekwencją kultury indywidualizmu, która wychwala wydajność za wszelką cenę i kultywuje mit efektywności, stając się obojętną, a nawet bezlitosną, gdy ludzie nie mają już siły, by dotrzymać kroku. Staje się wtedy kulturą odrzucenia, w której „ludzie nie są już postrzegani jako podstawowa wartość, którą należy szanować i chronić, szczególnie jeśli są ubodzy lub niepełnosprawni, jeśli «nie są jeszcze potrzebni» – jak dzieci nienarodzone – lub «nie są już potrzebni» – jak osoby starsze” (Enc. Fratelli tutti, 18). Niestety, logika ta przenika również niektóre wybory polityczne, które nie potrafią w centrum umieścić godności osoby ludzkiej i jej potrzeb, oraz nie zawsze sprzyjają strategiom i zasobom niezbędnym do zapewnienia każdej istocie ludzkiej podstawowego prawa do zdrowia i dostępu do leczenia. Jednocześnie, porzucanie osób słabych i ich samotność są potęgowane także przez ograniczenie opieki wyłącznie do usług zdrowotnych, bez mądrego wspierania ich przez „przymierze terapeutyczne” między lekarzem, pacjentem i członkiem rodziny.

page1image12254032

Warto, abyśmy raz jeszcze usłyszeli to biblijne słowo: nie jest dobrze, by człowiek był sam! Bóg wypowiada je na samym początku stworzenia, i w ten sposób ukazuje nam głęboki sens swojego planu dla ludzkości, ale jednocześnie, ukazuje śmiertelną ranę grzechu, którą wprowadzamy rodząc podejrzenia, pęknięcia, podziały, a zatem izolację. Grzech dotyka człowieka we wszystkich jego relacjach: z Bogiem, z samym sobą, z innymi, ze stworzeniem. Taka izolacja sprawia, że zatracamy sens istnienia, odbiera nam radość miłości i sprawia, że doświadczamy przytłaczającego poczucia samotności we wszystkich kluczowych etapach życia.

Bracia i siostry, pierwszą formą opieki, jakiej potrzebujemy w chorobie, jest bliskość pełna współczucia i czułości. Dlatego opieka nad chorym oznacza przede wszystkim troskę o jego relacje, wszystkie jego relacje: z Bogiem, z innymi – rodziną, przyjaciółmi, pracownikami służby zdrowia – ze stworzeniem, z samym sobą. Czy jest to możliwe? Tak, jest to możliwe i wszyscy jesteśmy wezwani do zaangażowania się, aby tak się stało. Spójrzmy na obraz Dobrego Samarytanina (por. Łk 10, 25-37), na jego zdolność do zwolnienia kroku i stania się bliźnim, na czułość, z jaką koi rany cierpiącego brata.

Pamiętajmy o tej centralnej prawdzie naszego życia: przyszliśmy na świat, ponieważ ktoś nas przyjął, jesteśmy stworzeni do miłości, jesteśmy powołani do komunii i braterstwa. Ten wymiar naszego jestestwa podtrzymuje nas szczególnie w okresach choroby i słabości, i jest pierwszą terapią, którą musimy wszyscy razem zastosować, aby uleczyć choroby społeczeństwa, w którym żyjemy.

Wam, którzy doświadczacie choroby, czy to przejściowej, czy przewlekłej, chciałbym powiedzieć: nie wstydźcie się swojego pragnienia bliskości i czułości! Nie ukrywajcie go i nigdy nie myślcie, że jesteście ciężarem dla innych. Sytuacja osób chorych zachęca wszystkich do zahamowania nadmiernego tempa, w którym jesteśmy zanurzeni, i do odnalezienia siebie.

W tym okresie zachodzących zmian, w którym żyjemy, szczególnie my chrześcijanie, jesteśmy wezwani do przyjęcia współczującego spojrzenia Jezusa. Troszczmy się o tych, którzy cierpią i są samotni, być może zepchnięci na margines i odrzuceni. Z wzajemną miłością, którą Chrystus Pan daje nam w modlitwie, a zwłaszcza w Eucharystii, uleczmy rany samotności i izolacji. I w ten sposób współpracujmy, aby przeciwdziałać kulturze indywidualizmu, obojętności, odrzucenia, oraz rozwijać kulturę czułości i współczucia.

Chorzy, słabi, ubodzy są w sercu Kościoła i muszą być także w centrum naszej ludzkiej uwagi oraz duszpasterskiej troski. Nie zapominajmy o tym! Powierzmy się Najświętszej Maryi Pannie, Uzdrowieniu Chorych, aby wstawiała się za nami i pomagała nam być twórcami bliskości i relacji braterskich.

Rzym, u Świętego Jana na Lateranie, dnia 10 stycznia 2024 roku.

FRANCISZEK